فناوری RFID در درجه اول برای شناسایی و ردیابی اشیاء یا افراد در مجاورت نزدیک ، به طور معمول در چند متر طراحی شده است. در حالی که RFID می تواند برخی از اطلاعات موقعیت مکانی را ارائه دهد ، برای ردیابی دقیق در زمان واقعی در مسافت های بزرگ مانند GPS یا سایر سیستم های موقعیت یابی مبتنی بر ماهواره در نظر گرفته نشده است.
RFID می تواند حضور یا عدم حضور موارد با برچسب RFID را در محدوده مشخصی از خواننده یا آنتن RFID ردیابی کند. هنگامی که یک برچسب RFID وارد محدوده خواننده می شود ، خواننده می تواند حضور برچسب را شناسایی و ضبط کند. این می تواند برای برنامه هایی مانند مدیریت موجودی ، ردیابی دارایی و کنترل دسترسی در یک فضای محدود یا محیط کنترل شده مفید باشد.
با این حال ، فناوری RFID به تنهایی ردیابی مکان مداوم و دقیق را فراتر از محدوده خوانندگان RFID ارائه نمی دهد. دامنه فناوری RFID محدود است و هدف اصلی RFID شناسایی و جمع آوری داده ها از برچسب های RFID به جای تعیین دقیق مکان آنها در زمان واقعی است.
برای ردیابی موقعیت مکانی جامع تر و دقیق تر در مناطق بزرگتر ، سایر فناوری ها مانند GPS ، موقعیت یابی Wi-Fi یا سیستم های ردیابی مبتنی بر تلفن همراه مناسب تر هستند. این فن آوری ها از ماهواره ها ، نقاط دسترسی به Wi-Fi یا برج های همراه برای ارائه اطلاعات دقیق جغرافیایی استفاده می کنند.
در برخی موارد ، سیستم های ترکیبی می توانند با ادغام RFID با سایر فن آوری های ردیابی برای استفاده از نقاط قوت هر فناوری اجرا شوند. به عنوان مثال ، RFID می تواند برای شناسایی موضعی و ردیابی اولیه در یک مرکز استفاده شود ، در حالی که می توان از GPS برای ردیابی حرکت دارایی ها یا افراد بین مکان های مختلف استفاده کرد.
در حالی که فناوری RFID می تواند اطلاعات مکان محدودی را در محدوده خود فراهم کند ، در درجه اول برای ردیابی مکان مداوم و دقیق در مسافت های بزرگ طراحی نشده است. برای ردیابی جامع موقعیت مکانی ، سایر فناوری ها مانند GPS یا سیستم های ترکیبی که ترکیبی از چندین فناوری ردیابی است به طور معمول استفاده می شود.