فناوری RFID (رادیو فرکانس شناسایی) برای ردیابی و شناسایی اشیاء با استفاده از امواج رادیویی استفاده می شود. سیستم های RFID معمولاً از سه جزء تشکیل شده اند: یک خواننده، یک آنتن و یک فرستنده (که برچسب یا برچسب نیز نامیده می شود). خواننده امواج رادیویی را منتشر می کند که توسط آنتن دریافت می شود و سپس برای تغذیه ترانسپوندر استفاده می شود. سپس ترانسپوندر یک کد شناسایی منحصر به فرد را برای خواننده ارسال می کند.
اصطلاحات "برچسب RFID" و "برچسب RFID" اغلب به جای یکدیگر استفاده می شوند، اما تفاوت ظریفی بین آنها وجود دارد.
تگ RFID یک دستگاه الکترونیکی کوچک است که حاوی یک ریزتراشه و یک آنتن است و معمولاً به یک جسم متصل می‌شود. ریزتراشه اطلاعات مربوط به شی را ذخیره می کند و آنتن به برچسب اجازه می دهد تا با یک خواننده RFID ارتباط برقرار کند. تگ های RFID می توانند غیرفعال یا فعال باشند. برچسب‌های غیرفعال منبع تغذیه خود را ندارند و برای تامین انرژی آنها به انرژی خواننده متکی هستند. تگ های فعال منبع تغذیه خود را دارند و می توانند اطلاعات خود را در فواصل طولانی تری انتقال دهند.
از طرف دیگر، برچسب RFID ترکیبی از یک برچسب RFID و یک برچسب یا برچسب است. برچسب معمولاً حاوی اطلاعات اضافی در مورد شیء است، مانند بارکد یا متن قابل خواندن توسط انسان. برچسب‌های RFID می‌توانند در کاربردهای مختلفی مانند مدیریت موجودی، مدیریت زنجیره تامین و ردیابی دارایی استفاده شوند.
به طور خلاصه، برچسب RFID یک وسیله الکترونیکی کوچک است که به یک شی متصل می شود و برای ردیابی و شناسایی آن استفاده می شود، در حالی که برچسب RFID ترکیبی از یک برچسب RFID و یک برچسب یا برچسب است که می تواند برای اطلاعات اضافی یا برچسب زدن استفاده شود. اهداف