مواد ضد خوردگی رزین اپوکسی چقرمگی و استحکام خمشی را بهبود می بخشد

مواد ضد خوردگی رزین اپوکسی عمدتاً از مواد زیر تشکیل شده است. اولین مورد رزین اپوکسی است که به اصطلاح عمومی برای پلیمرهای حاوی گروه های اپوکسی اشاره دارد. عمدتاً برای محیط هایی که خیلی خورنده نیستند مناسب است. مقاومت قلیایی فوق العاده ای دارد و همچنین می تواند در برابر خوردگی اسید عمومی (به جز اسید هیدروفلوئوریک) مقاومت کند. بازار ضد خوردگی خارجی تقاضا برای رزین اپوکسی به شدت کاهش یافته است، عمدتا به دلیل توسعه سریع رزین های پلی استر غیر اشباع در رزین های مقاوم در برابر خوردگی، و انواع رزین های پلی استر غیر اشباع. با توجه به شروع دیرهنگام رزین های پلی استر غیراشباع در بازار داخلی، رزین های اپوکسی همچنان یکی از ارقام اصلی رزین در زمینه ضد خوردگی هستند. ویژگی های اصلی رزین اپوکسی استحکام باند بالا، انقباض کم، شکنندگی محصول بالا، قیمت بالا و دمای استفاده از رزین پخت شده در دمای اتاق از 80 درجه تجاوز نمی کند. دوم عامل پخت رزین اپوکسی شامل آمین ها، انیدریدهای اسیدی، ترکیبات رزینی و دیگر انواع اصلی است که ترکیبات آمینی بیشترین استفاده را دارند که می توان آنها را به آمین های آلیفاتیک، آمین های آروماتیک و آمین های اصلاح شده تقسیم کرد. ترکیباتی مانند آمید و دی اتیلن تریامین دارای سمیت و بوی بالایی هستند، بنابراین به تدریج با مواد خشک کننده جدید غیر سمی و کم سمی جایگزین می شوند (مانند: T31.590، C20 و غیره) قابل درمان است، بنابراین جذب شده است. توجه و تمجید مردم; سوم رقیق کننده است، رقیق سازی رزین اپوکسی معمولاً از رقیق کننده های غیر واکنشی مانند: اتانول، استون، بنزن، تولوئن، زایلن و غیره استفاده می کند، 2 نوع رقیق کننده غیر واکنشی را می توان مخلوط کرد، گاهی اوقات به منظور کاهش انقباض محصول پخته شده، کاهش منافذ و ترک، همچنین استفاده از رقیق کننده های واکنشی مانند پروپیلن اکسید بوتیل اتر، پروپیلن اکسید فنیل اتر، پلی گلیسیدیل اتر و غیره. عامل سفت کننده، رزین اپوکسی خالص پس از پخت نسبتا شکننده است و چقرمگی ضربه، استحکام خمشی و مقاومت حرارتی ضعیفی دارد. نرم کننده ها و مواد سخت کننده معمولاً برای افزایش انعطاف پذیری، چقرمگی، استحکام خمشی و ضربه رزین ها استفاده می شوند. سختی؛ پنجم، پرکننده‌ها، پودر، سنگدانه‌های ریز، دانه‌های درشت و تکه‌های شیشه‌ای در مجموع به عنوان پرکننده‌ها شناخته می‌شوند. افزودن پرکننده های مناسب می تواند هزینه محصول را کاهش داده و عملکرد آن را بهبود بخشد. مقدار پرکننده در چسب عموماً 20 تا 40 درصد (وزن) دوز رزین است. هنگام تهیه بتونه، مقدار اضافه شده می تواند بیشتر باشد، معمولاً 2 تا 4 برابر مقدار رزین. پودرهای رایج مورد استفاده عبارتند از پودر کوارتز، پودر چینی و پودر گرافیت، پودر دولریت، پودر تالک، پودر میکا و غیره.